Een scherp mes en een dikke kop​

Een scherp mes en een dikke kop

Eerlijkheid duurt het langst. Als ref maak ik elke match fouten. Het is dan ook inherent aan het mens zijn, dat we ons soms wel eens vergissen. Gisteren was dan ook niet mijn beste match van het seizoen, maar tevens zeker ook niet mijn slechtste. Toppers zijn altijd geladen, maar in iets normalere omstandigheden zou dit geen probleem zijn om dit in goeie banen te leiden en er ook echt een topmatch van te maken. Spelers en scheidsrechter samen, want die combinatie heb je wel degelijk nodig in een wedstrijd.

In mijn intussen bijna 9 jaar lange carrière heb ik al een en ander meegemaakt. Ambulances op het veld, vechtende spelers, zelf bijna ooit eens een vuist in het gezicht gehad, maar eveneens ongelofelijk topwedstrijden en mooie momenten met spelers, trainers, entourage en collega-scheidsrechters. Voetbal is dan ook een sport waarin emotie een plaats verdient. Een plaats moet krijgen zou ik zelfs durven stellen, maar gisteren heb ik toch een dieptepunt bereikt denk ik.

Aan de heer die het nodig vond om mij vanaf de 17e minuut ononderbroken te verwijten en zo spelers en andere supporters mee op te jutten. Ik heb medelijden met u. Ik, als mens, vind het zelfs triest dat fatsoen u niet is meegegeven. Nu, als scheidsrechter kweken we van nature uit een olifantenvel. Laat mij duidelijk zijn dat het meeste van wat u zei mij koud liet. Op een bepaald moment vond ik het zelfs grappig. Je deed zelfs de moeite om je te verplaatsen zodat ik maar al te goed zou horen wat je allemaal uitkraamde. Dat noem ik echte toewijding. Clubliefde. Passie. En het is nog goed voor uw conditie ook!

Plots overschreed je een lijn, meneer. Een lijn waarbij je echt alle maatschappelijke regels van je afwierp, als ware het een bontjas die je droeg op een te warme zomerdag. Het is een zin die ik niet bijster snel zal vergeten. Laat mij toe om deze even te quoten:

Ik zal u vinden en uw de kop afsnijden!

Daar stonden we dan. Jij en ik. Op nog geen 5 meter van elkaar. Oog in oog. Twee mensen bij elkaar. De ene een persoon in functie die zijn uiterste best doet om veel te slikken, moeilijke beslissingen te maken en daarvoor nog verweten te worden op de koop toe. En de ander. Een vader, wiens zoon bij de thuisploeg speelt. Laat me even toe u een vraag te stellen. Zou u dit ook roepen naar uw zoon, als hij voor de zoveelste keer een kans mist? Of een fout maakt? Of is uw reactie dan eerder: “Volgende keer beter?” Wat als mijn vader of moeder naast u zou staan. Zou u dan nog het lef hebben om dit soort zaken naar mijn hoofd te zwieren?

Dat de spelers en de club zelf geen graten zagen in wat u zei, kan mij alleen nog maar meer bedroeven. Het is een aanfluiting voor iedereen die wel op een respectvolle manier gepassioneerd kan omgaan met hun liefde voor de sport zonder dat ze naast de lijn een beest worden. Bovenal maakt u eigenhandig het voetbal kapot. Kunt u mij vertellen wat ik tegen mensen moet zeggen die graag scheidsrechter willen worden? Dat er mensen zoals u rondlopen? Ik zou ze het zelfs niet kwalijk nemen dat ze hun interesse snel verliezen, neen, dat zou ik u kwalijk nemen.

Laat mij afsluiten met een laatste iets, meneer. Mocht ik u ooit nog terug ontmoeten, zou ik u mijn innige deelneming wensen. Want met uitspraken als deze, hebt u uw fatsoen, als u dit al had, verloren. Bent u ook tevens uw menselijkheid verloren. Laat dat net hetgeen zijn wat we nodig hebben om een verdraagzame maatschappij te hebben, menselijkheid. Oh, toch nog een allerlaatste iets. Mocht u dan toch uw uitspraak in de praktijk willen omzetten. Zorg dan dat u mes scherp genoeg is, want ik heb nogal een dikke kop.

Groeten,

Een gedegouteerde ref