Het jaar van de veerkracht

Het jaar van de veerkracht

Ik applaudisseer oprecht voor het afgelopen jaar. Ook ikzelf waag me, met de koffie in de hand, aan de obligatoire terugblik die duchtig wordt uitgetikt op deze laatste dag van het jaar. Het is voor velen een soort van pauzemoment om te aanschouwen wat het afgelopen jaar is gebeurd. Men durft zelfs met heimwee even over de schouder kijken naar de 365 dagen die alweer voorbij gevlogen zijn.

Persoonlijk is het een jaar geweest van veel vallen en opstaan. Telkens opnieuw de kracht vinden om te blijven doorgaan. Eerst en vooral heb ik heel wat losse eindjes uit het verleden eindelijk kunnen wegwerken. Het verleden mag en moet er zijn, maar het mag je niet blijven achtervolgen. Van mij kregen de losse eindjes een plaats in mijn mentale kast. Ook in de hobby die ik het meest van al koester, de voetbalarbitrage, kreeg ik een serieuze klap te verwerken. Een degradatie voelt nooit goed aan, en zeker niet op de manier waarop die is verlopen.

Daarbovenop kwam nog een lichte blessure die roet in het eten strooide wat de voorbereiding van het nieuwe seizoen betrof. Laat mij vooral dankbaar zijn voor de vele mensen die mij terug de moed gegeven hebben om opnieuw te bewijzen wat ik al bewezen had. In de eerste plaats dank ik hiervoor mijn familie en mijn beste vrienden. Zij hebben mij in de moeilijkste momenten weten op te vangen en reken maar van yes dat ik een paar keer echt gevloekt heb en nogal kwaad ben geweest. Ze stonden op de eerste rij om alles op te vangen en zijn steeds in mij blijven geloven. Daarnaast dank ik ook de tal van collega-scheidsrechters en zelfs opleiders die mij gesteund hebben, mijn kinesiste voor de uitstekende behandeling, en de vele spelers en trainers voor de complimenten.

Na een half seizoen zwoegen, is het dan weer zover. Op 5 januari maak ik mijn rentrée in 2e provinciale. Het zal een blij weerzien zijn. Terug als team aan de slag.

Op politiek vlak was het vooral een erg boeiend jaar. De ontgoocheling die ik kende vlak na het horen dat ik geen plaats op de lijst kreeg, maakte al snel plaats voor tomeloze inzet voor de partij waar ik mij het meeste thuis voel. Dat de CD&V uit de boot viel voor het vormen van een coalitie kwam zeker en vast aan. De dag van de verkiezingen zelf en het verloop ernaartoe waren ongelofelijk leerrijk. Het zijn mijn eerste concrete stappen in het, toch wel boeiende, politieke landschap dat België kent. Het jaar dat komt, zal ongetwijfeld nog heel wat meer in petto hebben op dat vlak.

Ook de nationale politiek sprak mij ook heel erg aan. Wat mij mateloos stoorde was het verspreiden van zoveel non-informatie. Het simplificeren van tal van onderwerpen zorgt bij heel wat mensen voor een soort van afkeer van de politiek. Het voedt de polariserende bewegingen die overal in Europa opduiken. Bewegingen waarvan ik, als oprecht christendemocraat, schrik heb.

Een grote dank je wel aan al mijn collega’s, en ja ook mijn bazen reken ik daarbij. Het is dankzij hen dat ik opnieuw zin gekregen heb in werken. Ook al zit ik per dag bijna 2,5 uur in mijn auto, het is het meer dan waard. Laat ons samen van 2019 opnieuw een knallend jaar maken voor CREATE

Afsluiten doe ik toch liefst met familie, met als kers op de taart de geboorte van Pia in 2018. Dank je wel aan mijn ouders die mij in alles wat ik doe, steunen door dik en dun. Merci aan mijn fantastische zussen en broer. Altijd kan ik op ze rekenen, kan ik met ze lachen en zijn ze er voor mij, zelfs op de momenten waar ze het zelf soms moeilijker hebben!

Mogen jullie allemaal even goeie vooruitzichten hebben als ikzelf in 2019. Geniet nog van de laatste dag van het jaar van de veerkracht, en tot volgend jaar!